Blog

Κοιτάζοντας ένα άτομο από το επίπεδο του μυαλού (εγώ): Μου είπε όλα αυτά τα φρικτά πράγματα. Έκανε τόσα λάθη. Μάλλον προσπαθεί να με εξαπατήσει. Πρέπει να λέει ψέματα. Δεν καταλαβαίνει τίποτα. Φοβάμαι να τον εμπιστευτώ. Είναι όπως όλοι οι άλλοι. Εγώ έχω δίκιο, αυτός έχει άδικο. Αν κάνω αυτό, εκείνος θα αντιδράσει με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Πρέπει να τον τιμωρήσω για αυτό που μου έκανε. Πρέπει να τον ξεγελάσω. Αν τον εκβιάσω, θα κάνει αυτό που θέλω. Θέλω να είναι στη ζωή μου,

Γνωρίζω πολλούς νέους ανθρώπους... Βλέπω... Βιώνω... Τους αφήνω να είναι αληθινοί... Θέλω να δω τον πραγματικό τους εαυτό... Ο καθένας αναζητά κάτι διαφορετικό σε αυτόν τον κόσμο. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τις σχέσεις με διαφορετικό τρόπο. Ο καθένας φέρνει σε μια σχέση τις προσωπικές του αξίες, πεποιθήσεις, προσδοκίες και όνειρα. Μερικοί προσπαθούν να γεμίσουν ένα αόρατο κενό – αυτή την παράξενη αίσθηση έλλειψης – με την αγάπη που αναζητούν να λάβουν από κάποιον άλλον άνθρωπο.

«Θεωρείς τον εαυτό σου πνευματικό άτομο;» ρώτησε κάποιος που θεωρούσε τον εαυτό του ένα τέτοιο άτομο… Α, όχι… Τουλάχιστον όχι στο πλαίσιο της πνευματικότητας που μας έχει επιβάλει η εκκλησία. Καμία σχέση… Μου είναι ξένες όλες αυτές οι εντολές, οι απαγορεύσεις και ο φόβος για την κολασμένη άβυσσο. Δεν έχω διαβάσει ποτέ τη Βίβλο, γιατί υποσυνείδητα ένιωθα ότι λίγη αλήθεια είχε απομείνει σε αυτήν. Ακόμη και η ιδέα μου για τον ίδιο τον Θεό είναι πολύ διαφορετική από αυτήν που έχε