top of page

ΟΤΑΝ Η ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΕΣ...



Όταν άρχισα να μαθαίνω να αναγνωρίζω διαφορετικές μορφές ενέργειας και τις δονήσεις, ζούσα ακόμη στο κέντρο της πόλης. Φασαρία, μποτιλιάρισμα, καυσαέρια, άνθρωποι πάντα βιαστικοί και πικραμένοι - όλα αυτά δημιούργησαν μια πηχτή σούπα από δυσάρεστες δονήσεις...


Κάποια στιγμή όμως ένιωσα μέσα μου πώς έφτασε η ώρα να μετακομίσω αλλού - σε κάποιο ήρεμο μέρος, όπου οι ενέργειες θα ήταν απαλές και όμορφες...


Φυσικά, το μυαλό μου έλεγε, ότι τα λεφτά ήταν πολλά, η απόσταση από την πόλη μεγάλη, ότι δε θα τα καταφέρω μόνη μου με δύο παιδιά... Αλλά η καρδιά μου με έσπρωχνε όλο και περισσότερο σε αυτό το άγνωστο μονοπάτι και η ψυχή μου με πλημμύρισε με οράματα για ένα σπίτι το οποίο δεν το είχα δει ποτέ από κοντά...


Σε αυτές τις σκηνές έβλεπα τον εαυτό μου να κάθομαι σε ένα μπαλκόνι με θέα το βουνο, να περιβάλλομαι από όμορφα λουλούδια και να γράφω κάτι... Μια εικόνα τελείως παράξενη και παράλογη για μένα... Όχι μόνο ο ίδιος ο τόπος μου ήταν εντελώς άγνωστος, αλλά ούτε είχα ασχοληθεί ποτέ με τη συγγραφή.


Ο λογικός νους συνέχεια απέρριπτε εκείνη τη σκηνή. Συνέχισα να λέω στον εαυτό μου ότι η πόλη ήταν πιο άνετη, ασφαλέστερη, όλα ήταν κοντά, ότι εκεί βρισκόταν οι φίλοι μας και θα ήταν κρίμα να τους χάσουμε... Και έτσι εξαπατούσα και ξεγελούσα τον εαυτό μου κάθε μέρα...


Αλλά όταν δεν ακούμε τη διαίσθησή, το σύμπαν θα φροντίσει να μας σπρώξει στη σωστή κατεύθυνση. Θα δημιουργήσει μια κατάσταση, όπου δεν θα έχουμε άλλη επιλογή παρά να διαλέξουμε το σωστό δρόμο... Όχι μόνο το διπλανό διαμέρισμα νοικιάστηκε από νέους, ενοχλητικούς γείτονες, κάποιοι φίλοι μετακόμισαν σε άλλες πόλεις, ακόμη και σε ξένες χώρες, αλλά μια μέρα, στα τέλη Ιουλίου, ο μεγαλύτερος μου γιος μου ανακοίνωσε, ότι δε θα ξαναπάει στο παλιό του σχολείο. Όχι και το τέλος... Μετακομίζουμε σε άλλο μέρος... Τώρα...


Είχαμε λίγο περισσότερο από ένα μήνα πριν αρχίσει η νέα σχολική χρονιά... Η εύρεση σπιτιού σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα έμοιαζε με ένα θαύμα. Επιπλέον, η οργάνωση ολόκληρης της μετακόμισης χωρίς καμιά βοήθεια έκανε το επίπεδο του άγχους μου να χτυπήσει κόκκινο.


Ωστόσο, ένιωθα ότι έπρεπε να το κάνω... Ότι ήρθε η ώρα... Όταν κατάφερα να ησυχάσω το νου, όλα φαινόταν τόσο απλά και όμορφα...


Αλλά η λογική δεν τα παρατούσε... Θυμάμαι τον εαυτό μου να περπατάω στο δρόμο και οι ενοχλητικές σκέψεις να στροβιλίζονταν στο κεφάλι μου... Πώς θα τα μαζέψω όλα και πως θα τα μεταφέρω στο καινούργιο μέρος; Πού θα βρω τα χρήματα για να βάψω και να ανακαινίσω το σπίτι, να πληρώσω δύο ενοίκια, την μετακόμιση και να αγοράσω νέα έπιπλα; Άρχισα να πανικοβάλλομαι...


Ξαφνικά, ένιωσα μια απίστευτη ζεστασιά, αγάπη, ακόμη και ευδαιμονία να με πλημμυρίζει από το πουθενά... Σαν κάποια υπέροχη, αόρατη βροχούλα να έπεσε πάνω μου από άλλη διάσταση και να έδιωξε όλες τις στεναχώριες.

- “Τα χρήματα είναι στο δρόμο τους" - ένιωσα, "άκουσα" κάπου μέσα στην ίδια μου την ύπαρξή...


Γέλασα δυνατά μέχρι που δύο περαστικοί γύρισαν να με κοιτάξουν. Άλλωστε, τα χρήματα δεν πέφτουν από τον ουρανό. Πρέπει να τα κερδίσεις, και εγώ εδώ και 2 χρόνια ήμουν άνεργη με δύο παιδιά, δύο γάτες και ένα σκύλο να ταΐσω. Παρόλο αυτό, σχεδίαζα να μετακομίσω σε ένα μεγαλύτερο σπίτι έξω από την πόλη. Για το λογικό μου νου αυτό ακουγόταν σαν μια τρέλα...


Ωστόσο, αυτές οι υπέροχες δονήσεις δεν έφευγαν... Ένιωθα, ήξερα κάπου μέσα μου, ότι όλα αυτά ήταν αλήθεια... Ότι τα χρήματα θα βρεθούν με κάποιο μαγικό τρόπο και ότι όλα θα πάνε καλά. Η ψυχή μου χόρευε από τη χαρά...


Όταν έφτασα κοντά στην πολυκατοικία, παρατήρησα ένα σωρό από χαρτόκουτες δίπλα στους κάδους απορριμμάτων. Γέλασα ξανά δυνατά. Προφανώς το σύμπαν μου έδειχνε ότι έφτασε η ώρα να μαζέψω τα πράγματά μου. Παρά το γεγονός ότι ακόμα δεν είχαμε βρει σπίτι...


Πήρα τα κουτιά και πήγα στο διαμέρισμά μου. Ένιωθα την καρδιά μου να πετάει από τη χαρά. Ήξερα ότι μέσα μου την είχα πάρει ήδη την απόφαση και ήμουν βέβαιη ότι όλα θα πάνε καλά για όλους μας.


Το απόγευμα, αποφάσισα να μαζέψω λίγα πράγματα τα οποία δεν θα χρειαζόμουν τις επόμενες μέρες, ίσως και εβδομάδες. Αρχισα από τη βιβλιοθήκη. Γέμισα δύο κούτες, τις έκλεισα και τις τοποθέτησα στη γωνία του σαλονιού. Όταν άρχισα την τρίτη, ξαφνικά ένα από τα βιβλία πήγε να μου πέσει από τα χέρια. Την τελευταία στιγμή την έπιασα από το εξώφυλλο και, προς έκπληξή μου, κάτι άρχισε να πέφτει από μέσα του. Κοίταξα κάτω και σοκαρίστηκα. Χρήματα…. Τα χαρτονομίσματα ήταν διάσπαρτα σε όλο το πάτωμα... Δεν πίστευα στα μάτια μου. Δεν είχα ιδέα πως βρέθηκαν εκεί, αλλά ήξερα ότι σίγουρα θα καλύψουν το κόστος ολόκληρης της μετακόμισης και του ενοικίου.


Ευγνωμοσύνη... Εμπιστοσύνη στο μεγαλύτερο σχέδιο του σύμπαντος... Βεβαιότητα ότι πηγαίνω στη σωστή κατεύθυνση... Χαρά που ακούω τη διαίσθησή μου και είμαι καθοδηγούμενη :-)

Σε λίγες μέρες βρήκαμε δύο σπίτια. Βουνό ή θάλασσα; - αναρωτιόμασταν για μια στιγμή. Επιλέξαμε το βουνό ομόφωνα. Το πράσινο χρώμα και το δάσος - αυτά μας έλειπαν τόσο πολύ στην ηλιοκαμένη Ελλάδα.


- "Είσαι τρελή!" - μου έλεγαν οι φίλοι μου - "Τόσο μακριά από το κέντρο, από τη θάλασσα! Κρύο! Χιόνι! Τόσα έξοδα θέρμανσης! Πώς θα τα καταφέρεις;" - Δεν το ήξερα, αλλά ένιωθα ότι αυτό ήταν το μέρος μου... Αφού ο αφύσικος καύσωνας στο τσιμεντένιο κέντρο μας κούρασε τόσο πολύ, που το κρύο και το χιόνι ακουγόταν κάπως ανακουφιστικά...


- "Πώς θα κατεβαίνεις στην πόλη κάθε μέρα; Τι θα κάνεις με τη δουλειά;" - συνέχισαν να με ρωτούν...

Ίσως δεν θα χρειαστεί να πηγαίνω εκεί καθόλου... Εκτός αν το επιλέξω από μόνη μου. Πάντως η πόλη δε θα μου λείψει ποτέ ξανά...


Ήρθε ο Σεπτέμβριος και η πρώτη νύχτα στο νέο μας σπίτι. Παρά τη σωματική μου εξάντληση, μετά από τόσες μέρες που όλο έβαφα, καθάριζα, τακτοποιούσα τα πράγματα, και συναρμολογούσα τα έπιπλα, αποφάσισα να περπατήσω μέσα στα στενά του χωριού, που ήταν ακόμα εντελώς άγνωστο για μένα. Η ειρήνη και η ησυχία του τόπου με έκαναν να νιώθω μια απίστευτη γαλήνη... Τόσο διαφορετικές δονήσεις από εκείνες της πόλης... Έφτασα στο σημείο όπου αρχίζει ένα από τα μονοπάτια που διασχίζουν το βουνό. Η θέα στο χωριό και το ηλιοβασίλεμα στο βάθος έκοβαν την ανάσα. Δάκρυα ευτυχίας κύλησαν από τα μάτια μου. Τα κατάφερα. Μόνη μου. Τελικά, ήμουν στο σωστό μέρος...


Μέσα στους επόμενους μήνες κάναμε ατελείωτες πεζοπορίες στο βουνό. Το δάσος ήταν ντυμένο με τα υπέροχα χρυσά χρώματα του φθινοπώρου και κάθε μέρα ανακαλύπταμε νέα μονοπάτια, βυθισμένοι μες στην ομορφιά του τόπου. Τα απογεύματα συνεχίζαμε την ανακαίνιση και την επίπλωση του σπιτιού. Χαρά, οικογένεια, γέλιο παιδιών, γάτες που κυνηγούσαν η μία την άλλη σε τρεις ορόφους και αίσθηση ελευθερίας...


Έφτασε και ο χειμώνας μαζί με τη μυρωδιά του καπνού από το τζάκι. Παγωνιά και χιόνι σκέπασαν το χωριό και τους γύρω λόφους. Είχα την αίσθηση ότι δεν ήμουν καθόλου στην Ελλάδα, αλλά σε κάποιο ήσυχο πολωνικό τόπο. Ένιωθα σαν να είμαι στο σπίτι μου... Ήμουν στο σωστό μέρος :-)


Η άνοιξη έφερε βαθύτερη κατανόηση... Φυτέψαμε νέα λουλούδια σε γλάστρες και αυτά που είχαμε ήδη μεγάλωναν σαν τρελά, απολαμβάνοντας το πιο δροσερό βουνίσιο κλίμα.


Μια μέρα καθόμουν στο μπαλκόνι και κοιτούσα τον καταπράσινο λόφο. Το κελάηδημα των πουλιών που έχτιζαν τις φωλιές τους και η μυρωδιά των λουλουδιών γύρω μου με βοήθησαν να έχω μια υπέροχη διάθεση. Ένιωσα ότι θα ήθελα να μεταφέρω τις σκέψεις μου και όλα αυτά που γέμισαν την καρδιά μου στο χαρτί. Πήρα ένα σημειωματάριό και άρχισα να γράφω... Ένα ποτάμι λέξεων βρήκε τελικά τη διέξοδο και βγήκε από μέσα μου... Έγραφα ασταμάτητα μέχρι που έπεσε ο ήλιος και η δροσιά της νύχτας με οδήγησε στο σπίτι... Εκείνο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Κάτι είχε αλλάξει στην πραγματικότητά μου, αλλά ακόμα δεν ήξερα τι ακριβώς...


Την επόμενη μέρα αποφάσισα να γράφω κατευθείαν στο λάπτοπ. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι εμπειρίες του παρελθόντος, μηνύματα από τον ανώτερο μου εαυτό, δημιουργούσαν αληθινές ιστορίες που δεν ήθελαν πλέον να κάθονται ξεχασμένες στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Δεν ήξερα γιατί, αλλά ένιωθα πως έπρεπε να τα γράψω όλα...


Κάθισα σε ένα ξύλινο τραπέζι και σιγά σιγά άρχισα να πίνω τον καφέ μου, απολαμβάνοντας τη θέα το δάσος και τα μικρά σπίτια χτισμένα στην πλαγιά του λόφου. Οι άλλοτε γκρίζες, σκονισμένες πολυκατοικίες ήταν τώρα μόνο μια θολή, ασαφής ανάμνηση. Ένιωσα ένα με αυτό το μέρος. Ένιωσα την ευδαιμονία στην καρδιά μου. Με πλημμύρισαν ξανά αυτές οι υπέροχες δονήσεις και άνοιξα τον φορητό υπολογιστή μου για να συνεχίσω να γράφω.


Και τότε το κατάλαβα... Αυτό ήταν το μέρος που εμφανιζόταν στο μυαλό μου συνέχεια σε μορφή οράματος όταν ακόμα ζούσα στο κέντρο της πόλης. Αυτό ήταν το σπίτι... Αυτό ήταν το μπαλκόνι... Αυτά ήταν τα λουλούδια... Αυτή ήταν η θέα... Και όντως έγραφα! Δεν ήξερα ακόμη γιατί, αλλά ήθελα να το κάνω, έστω για τον εαυτό μου. Η συγγραφή μου έδωσε τόση χαρά που η ψυχή μου χόρευε από την ευτυχία...


Ρίσκαρα και τελικά βρήκα τον τόπο μου... Βρήκα ένα μέρος του εαυτού μου... Μια νέα, θετική περίοδος στη ζωή μου είχε αρχίσει τότε...


Η διαίσθηση ξέρει πάντα προς ποια κατεύθυνση πρέπει να πάμε, απλώς πρέπει να την ακούσουμε... Να σιωπήσουμε το νου που πανικοβάλλεται και να αφήσουμε την καρδιά να επιλέξει την κατεύθυνση της πορείας μας...


Alexandra FreeSoul




 

• Είσαι στο μονοπάτι των δίδυμων φλογών και αναρωτιέσαι πώς να φτάσεις στην ένωση μέσα σου / με τη δίδυμη φλόγα σου;

• Χρειάζεσαι υποστήριξη ή καθοδήγηση σχετικά με τις αποφάσεις που πρέπει να λάβεις στη ζωή σου ή δεν ξέρεις ποια κατεύθυνση πρέπει να ακολουθήσεις;

• Θα ήθελες να θεραπεύσεις κάποια γεγονότα που έγιναν στο παρελθόν / στις προηγούμενες ζωές και να απαλλαγείς από αυτά ενεργητικά και συναισθηματικά για πάντα;

• Θέλεις να βρεις τον αληθινό σχέδιο της ψυχή σου και να ζήσεις τη ζωή σου στο έπακρο;

• Θα ήθελες να μάθεις τι ονειρεύεται πραγματικά η ψυχή σου αυτή τη στιγμή και πώς να το επιτύχεις;

• Θέλεις να δεις τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον και πώς να προετοιμαστείς για αυτό;

• Πιστεύεις ότι έμεινες στάσιμος για αρκετό καιρό ή κάνεις τους ίδιους κύκλους στη ζωή σου;

• Θέλεις να μάθεις να ακούς την καρδιά και τη διαίσθησή σου και να έρθεις σε επαφή με τον ανώτερο σου εαυτό;

• Θέλεις να θεραπεύσεις τον εαυτό σου, όλα τα εσωτερικά σου μπλοκαρίσματα, το εσωτερικό σου παιδί, να απαλλαγείς από παλιά πρότυπα σκέψης, αρνητικά προγράμματα και συναισθηματικά τραύματα που δεν σε εξυπηρετούν πια;

• Θέλεις να βρεις την αληθινή αγάπη και να δημιουργήσεις μια υγιή συντροφική σχέση;


Αν υπάρχει κάτι που εμποδίζει την εκπλήρωσή σου, σε ανησυχεί, σε προβληματίζει, κάνει τις δονήσεις σου να πέφτουν και σε αποτρέπει στο να ζεις την πλήρη ευτυχία - μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου ζητώντας καθοδήγηση από τον ανώτερο σου εαυτό / πηγή / πνευματικούς οδηγούς.


Σε προσκαλώ στις συνεδρίες:


Για να δεις όλες τις διαθέσιμες υπηρεσίες, τον τιμοκατάλογο και να μάθεις για τις προσφορές,

μπορείς να επισκεφτείς το κατάστημά μου και είμαι στη διάθεση σου για οτιδήποτε χρειαστείς:

 

Like Free Soul - Hellas στο Facebook:


Γίνε μέλος της ομάδας στο Facebook:

FREE SOUL GREECE - ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

(ΔΙΔΥΜΕΣ ΦΛΟΓΕΣ CHANNELING ΥΠΝΩΣΗ)


Κάνε εγγραφή στο κανάλι Free Soul Greece στο YouTube:

 

Εάν βρίσκεις τα άρθρα μου χρήσιμα και νιώθεις την ανάγκη ανταλλαγής ενέργειας, μπορείς να υποστηρίξεις τη δουλειά μου κάνοντας δωρεά στο λογαριασμό:

PLN: PL46 1140 2004 0000 3102 7563 3134

€: GR52 0172 2860 0052 8608 5839 763

PayPal: freesoulblog@outlook.com

Ευχαριστώ!

Comentarios


Los comentarios se han desactivado.
bottom of page